5.5 Post-processing i ratowanie ujęć

Opublikowane ujęcie rzadko jest jedną generacją. To generacja, jedna lub dwie edycje, upscale i korekcja barwna. Operatorzy, których praca wygląda na pozbawioną wysiłku, zwykle nie używają lepszego modelu — prowadzą krótki, zdyscyplinowany łańcuch i wiedzą, kiedy przestać.

Ten rozdział opisuje ten łańcuch oraz regułę, która oszczędza w nim najwięcej czasu.

Inpainting: co naprawiać, w kolejności zysku

Inpainting regeneruje zamaskowany obszar, używając otaczającego obrazu i warstwy tożsamości jako kontekstu.

Dłonie. Najbardziej niezawodny sygnał rozpoznawczy w obrazach syntetycznych (1.4) i zarazem najłatwiejszy do naprawy. Zamaskuj dłoń, maskuj hojnie i generuj ponownie. Jeśli dwie próby zawiodą, zmień pozę albo wykadruj dłoń — ujęcie z nową pozą przy drugiej próbie jest tańsze niż czwarta próba na tej samej dłoni.

Uszy i biżuteria. Kolczyki często zawodzą: model renderuje prawdopodobny obiekt w złym miejscu albo dwa na różnych wysokościach. Naszyjniki zlewają się z obojczykami. To małe maski o wysokim odsetku udanych prób.

Wtargnięcia w tło. Osoba, kończyna albo przedmiot tam, gdzie scena powinna być pusta. Szczególnie częste w tłumie lub w odbiciach, a często do naprawy maską mniejszą, niż się spodziewasz.

Błędy w ubiorze. Ubranie, które zmienia się w połowie kadru, niemożliwy fałd, rękaw zlewający się z ciałem. Napraw maskę, nie prompt — ponowna generacja całego kadru gubi kompozycję, którą wybrałeś.

Oczy i zęby. Małe obszary o dużych konsekwencjach. Asymetrię i zniekształcone zęby zauważa się tak, jak nigdy nie zauważa się lekko błędnego tła. Napraw albo odrzuć kadr; nie publikuj tutaj kompromisu.

Czego nie robić inpaintingiem: twarzy niezgodnej z tożsamością. Jeśli twarz się nie zgadza, kadr jest do odrzucenia. Inpainting obszaru twarzy daje inną osobę w tej samej scenie, czyli problem gorszy od pierwotnego.

Etap upscale'u

W tej pracy używa się obecnie dwóch rodzin upscalerów. [AS OF 2026-10] Opisy są kierunkowe; oba projekty są aktywne, a specyfikacje się zmieniają.

Upscalery rekonstrukcyjne. Mocne w odzyskiwaniu prawdopodobnych detali z miękkich kadrów, za cenę ich wymyślania. Znakomite do lekko miękkiej twarzy; niebezpieczne dla kadru z artefaktami, które sumiennie powiększają.

Upscalery dyfuzyjne. Dodają detale, generując ponownie w wyższej rozdzielczości z warunkowaniem przez reference. Więcej kontroli, więcej obliczeń i lepsze zachowanie tożsamości, gdy reference jest wpięty. Kosztem jest czas i pokusa, żeby używać ich do każdego kadru.

Reguła decyzyjna: rób upscale wszystkiego, co publikujesz, co najmniej raz, ale nie uruchamiaj drogiej ścieżki na kadrach, które i tak wyrzucisz. Najpierw ilość, upscale dla tych, które przetrwały. Reguła kolejności z rozdziału 5.4 już stawia kadrowanie i edycję przed tym etapem.

Cel rozdzielczości, nie maksymalna rozdzielczość. Celuj w wymaganie platformy plus zapas i ani piksela więcej. Instagram nie wyświetla 8K, a dodatkowe piksele kosztują czas i pieniądze, których odbiorca nigdy nie widzi. Trzymaj master w wysokiej rozdzielczości do archiwum; eksportuj w rozmiarze platformy.

Etap detali skóry

Gdzie jest jego miejsce: po upscalu, w finalnej rozdzielczości.

Dlaczego po: skin detailer wyostrza teksturę skóry, pory i drobne włoski. Upscaler potem reinterpretuje te piksele i, zależnie od algorytmu, częściowo je wygładza. Uruchomienie detailera na końcu sprawia, że jego praca dochodzi do eksportu.

Co naprawia: gładką, woskową jakość, która wygląda na syntetyczną (1.4). To pojedynczy najskuteczniejszy środek przeciw sygnałowi plastikowej skóry, a zajmuje kilka sekund na kadr.

Czego nie naprawia: niespójnej twarzy, źle oświetlonej skóry albo niewłaściwej osoby. Etap detali na kadrze, który nie przechodzi QA tożsamości, to wysiłek włożony w to, by zła twarz wyglądała prawdziwiej.

Jak daleko to popychać. Trybem awarii jest przesadne detalowanie: widoczna tekstura w złych obszarach (gładka ściana nabiera porów), wyolbrzymiony kontrast skóry i chrupiący, wyostrzony wygląd. Oceń wynik wobec kadru z bliska z twojego zestawu testów 4.6, który istnieje częściowo właśnie po to, by to wyłapać. Obowiązuje reguła z rozdziału 4.6: kadr z bliska bez porów to trójka w ubraniu piątki, a chrupiący to ten sam problem w drugą stronę.

Kolor: preset, nakładany na końcu

Korekcja barwna to najmocniejsza dźwignia spójności w zestawie (2.5) i tutaj jest wymuszana.

• Jeden preset, nakładany identycznie na każde eksportowane ujęcie. Także na te, co do których nie masz pewności. Zwłaszcza na te: ujęcie, które wymagało ratowania, a potem dostało inną korekcję barwną, to ujęcie, które wygląda inaczej.
• Korekcja barwna po geometrii, przed eksportem. Kadrowanie i upscale zmieniają to, jak krzywa tonalna kładzie się na obrazie.
• Nigdy nie rób korekcji barwnej na oko, kadr po kadrze. Cała wartość presetu polega na tym, że nie reaguje na twój nastrój w czwartek.

Zapisany wyjątek: assety promocyjne i reklamowe często używają jaśniejszej, płaskiej korekcji barwnej (5.2). To odstępstwo jest uzasadnione i powinno być drugim presetem z nazwą, a nie improwizacją.

Eksport z zapisem pochodzenia

Ostatni krok, przed archiwum, który kosztuje sekundy i odpowiada na większość pytań, jakie będziesz mieć później.

Zapisz pochodzenie ujęcia w metadanych eksportowanego pliku albo w pliku sidecar obok niego: wersję tożsamości i hash bazowy, wariant promptu, użyte wersje reference, datę i zastosowane edycje. Rozdział 11.5 omawia obowiązki oznaczania odczytywalnego maszynowo; to jest praktyczna warstwa pod nimi, a zarazem sposób, w jaki odpowiadasz na trzy pytania, które na pewno się pojawią.

Który reference to wyprodukował? Gdy ujęcie okaże się mieć zły strój, musisz wiedzieć, czy wina leży w reference, czy w prompcie.

Co opublikowaliśmy pod wersją 3? Rejestr ujawnień z 11.3 wymaga wiedzy, co i kiedy poszło na zewnątrz, a procedura wycofywania z 4.7 od tego zależy.

Czy to da się odtworzyć? Te same reference, ten sam prompt, ta sama wersja modelu, ten sam seed. Bez zapisu pochodzenia — nie.

Archiwum masterów w pełnej rozdzielczości plus te metadane to ta część twojego pipeline'u, która przetrwa zmianę modelu, zmianę narzędzia i błąd — czyli więcej, niż można powiedzieć o samych ujęciach.

Reguła trzech prób